Uluslararası bir araştırma ekibi, İspanya ve Portekiz’deki 11 farklı mağaradan topladıkları örnekleri inceleyerek mağara duvarlarının beklenenden daha fazla bilgi içerdiğini ortaya koydu. Çalışma kapsamında, basit çizgilerden el şablonlarına kadar 24 farklı kaya sanatı paneli ve duvar yüzeyi analiz edildi ve toplam 120 örneğin 5’inde insan DNA’sı tespit edildi. Araştırmacılar, duvarlardaki genetik izlerin antik DNA’ların doğrudan temas yoluyla bulaşmış olabileceğini belirtiyor.
Mağara resimlerini yapan ya da bu alanları kullanan antik insanların terli elleri, boya püskürtmek için kullandıkları kemik borulardan yayılan tükürük veya diğer vücut sıvıları sayesinde, bu kalıntıların binlerce yıl boyunca duvarlarda korunduğu düşünülüyor. İncelenen DNA örneklerinden biri, kalsit tabakasıyla kaplanmış kireç taşı ve mermerde bozulmadan varlığını sürdürmüştür.
Özellikle İspanya’daki Covarón Mağarası’nda yapılan analizler, buradaki DNA’nın Batı Avrasya avcı-toplayıcı genetik grubuna ait modern insanlara ait olduğunu gösterdi. Bu durum, mağara duvarlarındaki genetik izlerin o dönemin yerel popülasyonlarıyla bağlantılı olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.
Bu keşif, mağaraların adeta geçmişin arşivi haline geldiğini göstermektedir. Yapılan çalışmalar, mağara duvarlarında hangi insan gruplarının etkileşimde bulunduğunu ve bu alanlara kimlerin dokunduğunu anlamak adına önemli ipuçları sağlamaktadır. Gelecekteki araştırmaların, bu yöntemi geliştirerek ve DNA’nın hangi çevresel koşullarda daha iyi korunduğunu anlayarak insanlık tarihine ışık tutmaya devam edeceği belirtilmektedir.
Uzmanlar, bu keşfin sadece bir başlangıç olduğunu vurgulayarak, ilerleyen dönemlerde sadece resimlerle değil, boş duvarlarla da antik insanların göç yolları ve kültürel etkileşimleri hakkında daha fazla bilgi elde edilebileceğini ifade etmektedir. Mikro-invaziv örnekleme teknikleri kullanılarak farklı mağaralar ve sanat tekniklerinin incelenmesiyle insanlık tarihinin eksik kalan parçalarının tamamlanması hedeflenmektedir.
