12 yıl önce, 21 Ağustos 2013’te Doğu Guta’da gerçekleşen kimyasal saldırıda 1400’den fazla sivil hayatını kaybetti. Bu acı dolu olayın ardından bölge, 5 yıl boyunca kuşatma altında kaldı ve siviller İdlib’deki çadır kamplara sığındı. Ancak, 8 Aralık 2024’te Baas rejiminin devrilmesiyle birlikte, zorla terk ettikleri Doğu Guta’ya geri dönmeye başlayan aileler arasında Abdülkadir Kabbaz da yer alıyor.
Kimyasal saldırıda ailesinden 11 kişiyi kaybeden Kabbaz, saldırının yapıldığı günün dehşetini şu sözlerle anlatıyor: “Sadece bir oğlum hayatta kaldı. Gazdan etkilenen kadın ve çocuklar yerlerde yatıyordu, kim çatılara kaçıyorsa ölüyordu.” Kabbaz, sadece kendi evinde 5 kişinin hayatını kaybettiğini belirterek, “Kimyasal saldırıda ailemden 11 kişiyi kaybettim. Ben de gazdan etkilendim gözlerimi açtığımda hastanedeydim.” diyerek yaşadığı acıyı yürek parçalayıcı bir şekilde paylaşıyor.
Doğu Guta’ya bağlı Zemelka bölgesinde 60 yıldır mezarlık görevlisi olarak çalışan Mahmut Acüz’ün hikayesi de yürekleri dağlıyor. Acüz, iç savaş boyunca binlerce kişiyi defnettiğini ancak kimyasal saldırılarda kaybettiği ailesini toprağa vermenin, yaşadığı en büyük acı olduğunu ifade ediyor. “Kızım, damadım ve torunlarım kimyasal saldırıda hayatını kaybetti. Çocuklarımı kendi ellerimle defnettim, torunlarımı da şehitlerin yanına gömdüm.” diyen Acüz’ün yaşadığı acıyı tarif etmek imkansız.
Kimyasal saldırının ardından Gazze’deki çadır kamplara sığınan ve hala etkilerini hisseden Acüz, “Ölenlerin ruhlarının huzura kavuşması için adaletin tesis edilmesi, suçluların da hesap vermesi gerekir.” diyerek adalet arayışını vurguluyor. Doğu Guta katliamı, Esed rejiminin 1400’den fazla masum sivilin hayatına mal olan vahşi saldırısı olarak hafızalarda yerini koruyor. Adaletin sağlanması, unutulmayan acıların hafiflemesi için önemli bir adım olarak görülüyor.
