Gazze’de aylardır devam eden saldırılar, binlerce sivilin hayatını kaybettiği ve şehirlerin büyük ölçüde yok edildiği bir tabloyu ortaya çıkardı. Soykırımcı İsrail yönetimi, askeri gücün tek başına Gazze’yi kontrol etmeye yetmediğini her geçen gün daha net bir şekilde gördü.
İsrail, Hamas’a alternatif olacak yerel ve silahlı “vekil güçler” üretme stratejisine yöneldi. Bu stratejinin denemelerinden biri, “Popüler Güçler” yapısı ve bu yapının öne çıkan ismi Yasir Ebu Şebab oldu. Ancak Ebu Şebab’ın öldürülmesi, bu modelin kırılganlığını ortaya koydu.
Ebu Şebab’dan sonra sahneye çıkan isimler arasında Han Yunus’ta faaliyet gösteren silahlı bir grubun lideri Şevki Ebu Nasira da bulunuyor. İsrail medyasında yayımlanan bir röportajda Ebu Nasira’nın Hamas’la çatıştığını ve İsrail’le ilişkisini açıkça itiraf etmesi, Tel Aviv’in stratejisini ortaya koydu.
İsrail, Gazze’de “yerel piyon” üretme stratejisiyle Hamas’ı zayıflatmayı ve Gazze’de bağımlı bir düzen kurmayı amaçlıyor. Ancak bu strateji, toplumsal meşruiyetini yitiren her aktörle başarısızlığa uğruyor. Gazze’nin kapalı toplumsal yapısı, İsrail’in stratejilerini sınırlıyor ve her deneme çöküşle sonuçlanıyor.
Gazze’deki İsrail’in yerel piyon arayışları, toplumsal direnç ve dış müdahalelere karşı kapalı yapının bir sonucu olarak sürekli başarısızlığa mahkum olmaktadır. İsrail’in Gazze politikası, askeri, siyasi ve toplumsal açıdan bir çıkmazı temsil etmektedir.
